Gjatë periudhave të volatilitetit të lartë, volumi i ETF-ve mund të rritet ndjeshëm. Investitorët përdorin një instrument të vetëm për të shtuar, zvogëluar ose mbrojtur ekspozimin ndaj një tregu të tërë. Kjo është veçanërisht e rëndësishme kur aktivet bazë janë më të vështira për t’u tregtuar drejtpërdrejt.
Materiali përqendrohet te ETF-të e obligacioneve me rendiment të lartë, të njohura si high-yield. Tregu i këtyre obligacioneve përbëhet nga shumë emetime individuale, me karakteristika dhe nivele likuiditeti të ndryshme. ETF-ja i bashkon ato në një instrument të listuar që mund të ndryshojë pronar në bursë gjatë ditës.
Pse rritet përdorimi gjatë stresit?
Kur pasiguria rritet, investitorët kërkojnë mënyra të shpejta për të shprehur një qëndrim ndaj tregut. Blerja ose shitja e një shporte të madhe obligacionesh individuale mund të kërkojë shumë transaksione dhe shumë palë. Një ETF lejon që i njëjti ekspozim të tregtohet përmes një urdhri të vetëm.
Rritja e volumit nuk do të thotë se çdo kuotë e ETF-së po krijohet ose po shlyhet me sponsorin. Shumë transaksione janë thjesht shkëmbime ndërmjet investitorëve ekzistues. Një investitor shet kuota dhe një tjetër i blen; pronësia ndryshon, por portofoli i fondit nuk ka nevojë të ndryshojë në të njëjtin moment.
Tregu parësor dhe tregu dytësor
Tregu dytësor është vendi ku kuotat ekzistuese të ETF-së blihen dhe shiten ndërmjet investitorëve. Tregu parësor është mekanizmi ku pjesëmarrësit e autorizuar krijojnë kuota të reja ose shlyejnë kuota ekzistuese kundrejt shportës bazë.
Materiali thekson se, gjatë periudhave me volatilitet të lartë, aktiviteti parësor i ETF-ve high-yield përbën vetëm një pjesë të vogël të tregtimit të përgjithshëm të obligacioneve high-yield në tregun cash. Kjo pikë është e rëndësishme: volumi i madh i ETF-së nuk duhet barazuar automatikisht me një sasi të njëjtë blerjesh ose shitjesh të obligacioneve nga fondi.
Kur kuotat kalojnë nga një investitor te tjetri në tregun dytësor, krijohet një shtresë shtesë likuiditeti. Materiali e përshkruan këtë volum si shtesë ndaj profilit të likuiditetit të tregut të përgjithshëm high-yield. ETF-ja nuk zëvendëson tregun e obligacioneve, por u jep pjesëmarrësve një vend tjetër ku mund të transferojnë ekspozimin.
ETF-ja si mjet tregtimi për high-yield
ETF-të high-yield janë bërë një mjet i dukshëm tregtimi sepse ofrojnë një çmim të vazhdueshëm për një portofol të gjerë. Kur obligacionet individuale tregtohen në mënyrë të shpërndarë dhe jo të njëtrajtshme, çmimi i ETF-së mund të shërbejë si vend ku përqendrohen urdhrat dhe pritjet e shumë investitorëve.
Kjo nuk e eliminon koston e likuiditetit. Gjatë stresit, diferenca blerje–shitje mund të pasqyrojë pasigurinë dhe vështirësinë e mbrojtjes së shportës. Por fakti që ETF-ja vazhdon të tregtohet do të thotë se ekziston një mekanizëm për zbulimin e çmimit edhe kur tregtimi i disa obligacioneve bazë është më i rrallë.
Tri episode të përzgjedhura për krahasim
Materiali rendit tri raste studimore: 24 gusht 2015, shkurt 2018 dhe tremujorin e katërt të vitit 2018. Teksti burimor i identifikon si episode për të pyetur “çfarë ndodhi”, por nuk jep shifra ose kronologji të hollësishme. Për këtë arsye, një mësim besnik nuk duhet të shpikë rezultate që nuk janë dhënë.
Vlera e këtyre rasteve është metodologjike: ato tregojnë se likuiditeti duhet krahasuar në disa nivele. Duhet parë volumi i ETF-së, sa prej tregtimit ndodhi në tregun dytësor, sa aktivitet krijimi ose shlyerjeje pati në tregun parësor dhe sa likuid ishte tregu cash i obligacioneve. Vetëm një nga këto masa nuk përshkruan të gjithë mekanizmin.
Çfarë duhet të përmbajë një krahasim i likuiditetit?
Një krahasim i drejtë dallon ndërmjet likuiditetit të kuotave të ETF-së dhe likuiditetit të aktiveve bazë. Ai shqyrton nëse investitorët po tregtojnë kryesisht me njëri-tjetrin apo nëse po kërkohet krijim dhe shlyerje e konsiderueshme. Gjithashtu merr parasysh se çmimi i ETF-së mund të reagojë më shpejt se vlerësimet e obligacioneve individuale.
Përfundimi i mësimit është se rritja e volumit të ETF-ve gjatë volatilitetit nuk është vetvetiu provë e mungesës së likuiditetit. Në tregun high-yield, volumi dytësor mund të shtojë një kanal të ri për transferimin e rrezikut. Për të vlerësuar funksionimin e këtij kanali, duhen ndarë qartë tregu dytësor, tregu parësor dhe tregu cash i obligacioneve.