Vetëbesimi është një element i rëndësishëm në tregtim. Ai e ndihmon tregtarin të vazhdojë të mësojë, të përballojë vështirësitë dhe të rikthehet pas gabimeve ose rezultateve negative. Materiali burimor e përshkruan vetëbesimin si “karburant reaktiv” për përparimin: pa të, tregtari mund të heqë dorë nga procesi përpara se të ketë zhvilluar aftësitë e nevojshme.
Megjithatë, vetëbesimi nuk duhet të ngatërrohet me bindjen se çdo parashikim është i saktë. Vetëbesimi i shëndetshëm lidhet me aftësinë për të zbatuar një proces, për të pranuar gabimet dhe për të përmirësuar vendimet. Vetëbesimi i pakontrolluar lidhet me nevojën për të pasur të drejtë, edhe kur tregu ose informacioni i ri tregojnë të kundërtën.
Natyra e dyfishtë e shpresës
Shpresa dhe optimizmi mund të jenë të dobishme në jetën e përgjithshme dhe mund ta ndihmojnë një person të vazhdojë përpara. Në tregtim, problemi lind kur shpresa zë vendin e strategjisë. Një pozicion nuk bëhet më i mirë vetëm sepse tregtari dëshiron që çmimi të rikthehet.
Kur mendimi ndryshon nga “kjo ide mbetet e vlefshme sepse kushtet e përcaktuara ende qëndrojnë” në “shpresoj që tregu të kthehet”, baza e vendimit ka ndryshuar. Analiza është zëvendësuar nga dëshira. Pikërisht për këtë arsye materiali e trajton shpresën si një sinjal paralajmërues se tregtari mund të jetë larguar nga plani.
Strategjia mbi shpresën
Vendimet duhet të mbështeten te analiza, planifikimi dhe kuptimi i dinamikës së tregut. Para hyrjes në pozicion, tregtari duhet të ketë përcaktuar arsyen e transaksionit, kushtet që e mbështesin dhe ato që e zhvlerësojnë. Në këtë mënyrë, vendimi pasues mund të krahasohet me një standard të përcaktuar më herët.
Nëse kushtet që justifikuan hyrjen nuk ekzistojnë më, shpresa nuk është arsye për të qëndruar. Pozicioni duhet të rivlerësohet. Kjo mund të çojë në mbylljen e tij, në zvogëlimin e ekspozimit ose në një veprim tjetër të përcaktuar nga plani. Thelbi është se veprimi duhet të vijë nga strategjia dhe jo nga dëshira për të shmangur një rezultat të pakëndshëm.
Kur shpresa tregon devijim nga plani
Një nga momentet më të qarta të “kurthit të shpresës” është kur tregtari pret që një transaksion humbës të rikuperohet, pa pasur një arsye të re analitike. Në këtë pikë, humbja mund të zgjatet vetëm sepse pranimi i saj duket emocionalisht i vështirë. Materiali thekson rëndësinë e prerjes së humbjeve, të mësuarit nga përvoja dhe të qëndrimit brenda planit.
Të mbyllësh një pozicion sipas rregullit nuk do të thotë të humbësh vetëbesimin. Përkundrazi, mund të tregojë besim te procesi. Tregtari pranon se një ide e veçantë nuk funksionoi, por vazhdon t’i besojë aftësisë për të analizuar, për të mësuar dhe për të vepruar përsëri kur paraqitet një mundësi tjetër.
Rishikoni dhe përditësoni planin
Plani duhet të rishikohet rregullisht. Kjo nuk do të thotë të ndryshohet pas çdo transaksioni, por të kontrollohet nëse rregullat mbeten të qarta, të zbatueshme dhe në përputhje me mënyrën reale të tregtimit. Nëse një dobësi shfaqet vazhdimisht, plani mund të përditësohet pas një analize të mjaftueshme.
Rishikimi ndihmon edhe për të dalluar nëse shpresa po hyn në proces sepse rregullat janë të paqarta. Sa më qartë të jenë përcaktuar hyrja, dalja dhe humbja e pranueshme, aq më e vështirë është të justifikohet një devijim vetëm me dëshirë.
Reflektimi mbi sukseset dhe dështimet
Çdo transaksion duhet të përdoret për të kuptuar se çfarë funksionoi dhe çfarë nuk funksionoi. Te një rezultat pozitiv, pyetja është nëse suksesi erdhi nga zbatimi i metodës apo nga një rrethanë që nuk mund të përsëritet. Te një rezultat negativ, duhet parë nëse ideja ishte e dobët, nëse kushtet ndryshuan apo nëse tregtari nuk respektoi rregullat.
Ky reflektim e zhvendos vëmendjen nga nevoja për të pasur të drejtë te nevoja për të përmirësuar procesin. Ai e mban vetëbesimin të lidhur me mësimin dhe jo me rezultatin e vetëm një transaksioni.
Qëndroni të informuar dhe vazhdoni edukimin
Materiali rekomandon që tregtari të qëndrojë i informuar për kushtet e tregut dhe të vazhdojë edukimin. Informacioni i ri mund të ndryshojë arsyetimin e një pozicioni. Të mësuarit nga sukseset dhe dështimet e të tjerëve mund të ndihmojë gjithashtu në njohjen e gabimeve që përndryshe do të përsëriteshin.
Edukimi nuk përdoret për të grumbulluar pafund sinjale, por për të kuptuar më mirë tregun, strategjinë dhe sjelljen personale. Sa më i qartë të jetë procesi, aq më pak hapësirë mbetet që shpresa të maskohet si analizë.
Monitorimi i emocioneve dhe ndjenjës së kontrollit
Tregtari duhet të vëzhgojë emocionet për të siguruar që vendimet bazohen në analizë dhe jo në impuls. Frika, entuziazmi, zemërimi ose dëshira për t’u hakmarrë ndaj tregut mund të ndryshojnë mënyrën se si interpretohet informacioni.
Një tjetër sinjal është ndjenja se kontrolli po humbet. Kur tregtari nuk po ndjek më planin, nuk di pse po e mban pozicionin ose po ndryshon vazhdimisht vendimin, duhet të ndalet dhe t’i rikthehet strategjisë. Ky realinjim e vendos procesin përsëri mbi shpresën.
Mesazhi përfundimtar është i qartë: besoni te aftësia juaj për të mësuar dhe për t’u zhvilluar, por ankoroni veprimet në analizë dhe planifikim. Vetëbesimi siguron energjinë për të vazhduar; strategjia siguron drejtimin. Materiali e lidh këtë temë edhe me paragjykimin e konfirmimit, i cili mund ta ushqejë llojin e gabuar të shpresës duke e shtyrë tregtarin të kërkojë vetëm informacionin që mbështet dëshirën e tij.
Burimi sugjeron si lexime plotësuese një lexim mbi rolin e bindjes dhe materialin mbi paragjykimin e konfirmimit si “karburant” për llojin e gabuar të shpresës.