Sektori i materialeve furnizon inputet bazë për ndërtimin, prodhimin, paketimin dhe bujqësinë. Ai përfshin kimikatet, metalet, minierat, materialet e ndërtimit, pylltarinë, letrën dhe paketimin. Për shkak se produktet shpesh janë mallra të standardizuara, oferta, kërkesa dhe pozicioni në kurbën e kostos kanë peshë të madhe.
Ekonomia e prodhimit
Minierat dhe fabrikat kërkojnë kapital të madh, leje dhe vite zhvillimi. Kur kërkesa rritet, oferta nuk mund të përgjigjet menjëherë, ndaj çmimet mund të ngrihen fort. Çmimet e larta nxisin investime të reja; kur kapaciteti arrin në treg, mund të krijohet tepricë dhe cikli të kthehet. Kjo e bën sektorin të prirur ndaj bumit dhe rënies.
Kurbat e kostos
Prodhuesi me kosto të ulët ka më shumë mundësi të mbetet fitimprurës kur çmimi bie. Kostot ndikohen nga cilësia e rezervës, energjia, puna, transporti, valuta dhe shkalla e operacionit. Një kompani mund të raportojë rezerva të mëdha, por vlera e tyre varet nga çmimi dhe kostoja e nxjerrjes.
Çfarë të ndiqet?
- vëllimi i prodhimit dhe realizimi i çmimit;
- kostoja për njësi dhe inflacioni i inputeve;
- inventarët dhe balanca globale ofertë-kërkesë;
- projektet e reja, buxheti dhe afati i tyre;
- borxhi përmes ciklit;
- detyrimet mjedisore dhe rehabilitimi.
Materialet si ekspozim ciklik dhe ndaj inflacionit
Çmimet e materialeve mund të rriten kur aktiviteti global dhe inflacioni përshpejtohen, duke i dhënë sektorit një rol të mundshëm mbrojtës. Por në recesion kërkesa për ndërtim dhe prodhim bie, ndërsa kapaciteti i tepërt ushtron presion. Valutat dhe politikat tregtare mund të ndryshojnë konkurrueshmërinë e prodhuesve.
Tranzicioni teknologjik
Elektrifikimi, ruajtja e energjisë dhe infrastruktura e re mund të rrisin kërkesën për disa metale dhe materiale. Në të njëjtën kohë, riciklimi, zëvendësimi dhe efikasiteti mund ta ulin kërkesën për njësi. Një tezë nuk duhet të mbështetet vetëm te “kërkesa do të rritet”; duhet të vlerësojë ofertën e re, kohën, kostot dhe çmimin e përfshirë në aksion.