Kur vlerësohet një treg ose instrument financiar për një transaksion të mundshëm, vëmendja nuk duhet të ndalet te popullariteti i tij ose te lëvizja e fundit e çmimit. Burimi veçon tri karakteristika që nuk mund të anashkalohen: spread-i bid–offer, likuiditeti i përgjithshëm dhe oraret kur tregu është aktiv.
Këto tri elemente përcaktojnë nëse një ide mund të zbatohet me efikasitet. Një analizë mund të jetë e drejtë për drejtimin e çmimit, por rezultati mund të jetë i dobët nëse hyrja kushton shumë, urdhri ndryshon vetë çmimin ose dalja nuk realizohet aty ku ishte planifikuar.
Spread-i është kosto e garantuar e hyrjes
Spread-i është diferenca ndërmjet çmimit më të lartë që një blerës është i gatshëm të paguajë dhe çmimit më të ulët që një shitës është i gatshëm të pranojë. Kur kjo diferencë është e gjerë, transaksioni nis menjëherë me një disavantazh matematikor.
Një blerje me urdhër market realizohet zakonisht te oferta e shitjes. Nëse pozicioni do të mbyllej menjëherë, shitja do të realizohej te bid-i. Edhe pa ndryshim në vlerën e aktivit, investitori do të kishte humbje sa madhësia e spread-it, përveç komisioneve dhe kostove të tjera.
Për tregtarët afatshkurtër kjo është veçanërisht e rëndësishme. Nëse objektivi i fitimit është i vogël, një spread i gjerë mund ta konsumojë pothuajse të gjithë marzhin e mundshëm. Instrumenti mund të duket interesant në grafik, por transaksioni bëhet i paleverdishëm nëse shpërblimi i mundshëm nuk e tejkalon qartë koston e fërkimit.
Vlerësimi matematikor përpara hyrjes
Përpara hapjes së pozicionit duhet të krahasohen të paktën tri distanca: spread-i, humbja e planifikuar deri te stop-i dhe fitimi i synuar deri te objektivi. Nëse spread-i përbën një pjesë të madhe të objektivit, probabiliteti i një rezultati të favorshëm zvogëlohet që në fillim.
Kjo nuk do të thotë se çdo instrument me spread të gjerë është gjithmonë i papërshtatshëm. Do të thotë se strategjia dhe horizonti duhet ta justifikojnë atë kosto. Një pozicion afatgjatë mund ta përthithë më lehtë një spread të caktuar se një transaksion që synon vetëm një lëvizje shumë të vogël.
Likuiditeti dhe thellësia e tregut
Likuiditeti përfaqëson sasinë e kapitalit dhe numrin e pjesëmarrësve që janë aktivë në blerje dhe shitje. Një treg i thellë ka urdhra të shumtë në nivele të afërta çmimi dhe mund të përthithë pozicione të mëdha pa u zhvendosur fort.
Burimi jep si shembuj çiftet kryesore valutore dhe aksionet me kapitalizim të madh, si Kompania ABC dhe një kompani e madhe softuerike. Në tregje të tilla, edhe urdhra relativisht të mëdhenj mund të hyjnë ose të dalin shpejt pa shkaktuar rrëshqitje të rëndë të çmimit.
Kur urdhri bëhet pjesë e problemit
Në një aktiv me volum të ulët, madhësia e vetë urdhrit mund ta shtyjë tregun kundër investitorit. Një urdhër blerjeje mund të konsumojë ofertat e para dhe të plotësohet në disa nivele gjithnjë e më të larta. Një urdhër shitjeje mund të zbresë nëpër bid-e gjithnjë e më të ulëta.
Rezultati quhet slippage ose rrëshqitje e ekzekutimit: çmimi mesatar i realizuar është më i keq se çmimi që shihej kur u dërgua urdhri. Sa më i dobët të jetë tregu dhe sa më i madh të jetë urdhri në raport me likuiditetin, aq më i lartë është ky rrezik.
Likuiditeti dhe stop-loss-i
Likuiditeti nuk ndikon vetëm në hyrje. Ai përcakton edhe nëse urdhri stop-loss mund të realizohet pranë nivelit të planifikuar gjatë një rënieje të shpejtë. Në një treg të thellë ka më shumë mundësi që të gjenden blerës kur pozicioni duhet të mbyllet.
Në një treg jolikuid, një valë shitjesh mund t’i zhdukë ofertat e blerjes pranë stop-it. Urdhri aktivizohet, por plotësohet shumë më poshtë se niveli i zgjedhur. Kjo e kthen një humbje të kontrolluar në një humbje shumë më të madhe dhe tregon pse stop-i nuk është garanci për çmimin e daljes.
Tregjet nuk kanë të njëjtin ritëm gjatë gjithë ditës
Shtylla e tretë është koha. Tregjet nuk “marrin frymë” me të njëjtën intensitet në çdo orë. Zonat kohore, oraret institucionale dhe hapja e qendrave financiare krijojnë periudha me aktivitet të lartë dhe periudha me qetësi ose konsolidim.
Në tregjet e aksioneve, volumi shpesh është më i madh dhe spread-et më të ngushta pranë hapjes dhe mbylljes së sesionit kryesor. Në mesditë mund të ketë volum më të ulët, lëvizje të copëzuara dhe thyerje të rreme. Burimi i lidh këto periudha të qeta me zhurmë algoritmike dhe pjesëmarrje më të dobët institucionale.
Metoda duhet të përcaktojë orarin
Një plan serioz tregtimi duhet të tregojë jo vetëm çfarë instrumenti tregtohet, por edhe në cilat orare kushtet janë të përshtatshme. Vendosja e kapitalit gjatë periudhave me likuiditet më të thellë dhe spread-e më të ngushta zvogëlon rrezikun e panevojshëm të ekzekutimit.
Spread-i, likuiditeti dhe koha e sesionit formojnë së bashku mjedisin e transaksionit. Kontrolli i këtyre elementeve nuk garanton fitim, por shmang që një ide e arsyeshme të dështojë vetëm sepse është zbatuar në një treg ose moment joefikas.