Shumica e kontratave futures kërkojnë që investitori të vendosë marzh pranë brokerit. Në këtë treg, marzhi është një depozitë mirëbesimi që ndihmon të sigurohet se pjesëmarrësi do të përmbushë rregullat dhe detyrimet e kontratës.
Kush e përcakton marzhin
Bursa përcakton minimumin e marzhit, por brokeri mund t’i kërkojë klientit të rezervojë më shumë fonde se ky minimum. Bursa ndjek ndryshimet e çmimit të kontratave gjatë kohës dhe e lidh kërkesën e marzhit me paqëndrueshmërinë e aktivit bazë.
Kërkesat mund dhe do të ndryshojnë herë pas here, veçanërisht kur rritet paqëndrueshmëria e tregut. Bursa zakonisht nuk bën dallim ndërmjet një pozicioni long dhe një pozicioni short dhe mund të kërkojë të njëjtin marzh për të dy drejtimet. Brokeri mund të vendosë kërkesa më të larta nëse politika e tij e rrezikut e kërkon.
Lidhja me kufirin ditor të çmimit
Për të përcaktuar marzhin, bursat mund të llogarisin dhe publikojnë pragje të lëvizjes së çmimit të produktit. Këto përfaqësojnë lëvizjen maksimale ditore të lejuar për kontratën. Vlera monetare e asaj lëvizjeje mund të përdoret si bazë për kërkesën e marzhit.
Nëse çmimi i kontratës bie me vlerën maksimale të lejuar dhe bursa pezullon tregtimin, mbajtësit e pozicioneve long mund të përballen me një humbje të barabartë me marzhin e kërkuar sipas këtij mekanizmi.
Efikasiteti dhe leva
Kontratat futures mund të ofrojnë ekspozim relativisht efikas dhe me kosto të ulët. Ato përdoren për mbrojtje dhe spekulim pa qenë e nevojshme të zotërohet aktivi bazë. Megjithatë, fakti që kërkohet vetëm një pjesë e vlerës së plotë të kontratës nënkupton se marzhi krijon levë dhe mund të zmadhojë si fitimet, ashtu edhe humbjet.
Kalimi i vazhdueshëm i tregjeve futures drejt tregtimit elektronik ka ndihmuar në uljen e kostove të transaksionit. Për ta kuptuar plotësisht këtë efikasitet, investitori duhet të njohë produktin, rreziqet, mekanizmat mbrojtës të bursës, dallimin spot–forward, strukturat contango dhe backwardation, standardizimin e kontratës dhe kërkesat e marzhit.