Kur krahasohen kontratat me maturime të ndryshme, çmimet futures mund të formojnë dy struktura kryesore: contango dhe backwardation. Ato përshkruajnë marrëdhënien ndërmjet çmimit aktual dhe çmimeve për dorëzim në të ardhmen.
Contango
Në një strukturë contango, çmimet forward janë më të larta se çmimi aktual. Kjo situatë është e zakonshme dhe mund të lidhet me inflacionin, sigurimin, magazinimin dhe psikologjinë e investitorëve. Me fjalë të tjera, mbajtja dhe sigurimi i produktit deri në një datë të ardhshme mund të justifikojnë një çmim më të lartë për kontratat më të largëta.
Backwardation
Në backwardation, çmimet forward bien nën çmimin aktual të tregut. Kjo mund të zgjasë pak ose të vazhdojë për një periudhë më të gjatë. Një shkak i mundshëm është mungesa e produktit në afatin e afërt, ndërkohë që tregu pret që prodhimi të rikthehet në javët ose muajt pasues.
Prandaj backwardation lidhet drejtpërdrejt me ofertën dhe kërkesën e menjëhershme. Çmimi spot mund të jetë i lartë sepse produkti nevojitet tani, ndërsa kontratat e mëvonshme mund të jenë më të lira sepse pritet normalizim i furnizimit.
Tregtimi pa zotëruar mallin fizik
Shumica e investitorëve që marrin pozicione në misër, naftë bruto ose mallra të tjera nuk e marrin produktin fizik në oborrin ose magazinën e tyre. Ata mund të blejnë dhe shesin kontrata, të mbajnë ekspozim ndaj çmimit dhe ta mbyllin pozicionin pa zotëruar asnjëherë mallin.
Në të njëjtën kohë, likuiditeti i tregjeve futures u jep prodhuesve dhe përdoruesve realë një mjedis ku mund të kompensojnë rrezikun e çmimit dhe, kur kontrata mbahet deri në fazat përkatëse, të realizojnë dorëzimin fizik.